Mutya: Don’t blame Pokemon, blame monster politicians for traffic.

At least Pokemons make the commuters happy.

The remark that Pokemon is causing the tremendous traffic in Metro Manila is both hilarious and ludicrous knowing that even before Super Mario, traffic in the Philippines’ capital is already debilitating.

Pokemon is not a member of the House of the Representatives, Judiciary, Senate or any office in the Executive Branch of Government.

Pokemons can’t decide whether it is right or wrong. They can’t even create or advance any measures to improve the traffic in Metro Manila. Pokemons are not political animals.

Just to note, Pokemons do not have pork barrels.

They are not corrupt.

Their actions are not insidious.

Incompetence and lack of goodwill are the main cause of traffic.

Pokemons are not being paid to do the job.  They do not control the Department of Transportation. They don’t decide traffic rules, they don’t enforce our laws. In fact, Pokemons are incapable of being so relaxed, doing nothing to ease the burden of the poor commuters.

To blame the Pokémon’s is form of defense mechanism called displacement. Displacement involves taking out our frustrations, feelings, and impulses on people or objects , such as the Pokémon, that are less threatening. Thus, blaming Picachu and Psyduck is understandable, now that, many of our government officials cannot decipher how to solve the traffic.

Pokémon’s are friendly; they make people happy, especially in the road and in lonely places. It is the poor man’s haven and comfort to catch them while gaining rewards because, believe it or not, in the real world, there are no Pokémon’s, what we have are some legislators who are monsters; always there, ready to corrupt even the simplest joy from all of us.

Let’s catch them all!


Photo from:


RPF: If you don’t like the path, change the path.

Sabi nga ni Alfred, ang buhay namin sa Pasig araw-araw ay nagsisimula sa sakuna at delubyo.

Tama naman siya.

Gigising kami ng 6AM, makikipagsabunutan, tulakan at murahan ng isa at kalahating oras, bago dumating sa opisina ng 9AM, swerte na kung 830AM.  Mabuti na lang at nakakaganda ng Mural namin sa office, at mas maganda kung ngiti ni Jim ang sasalubong sa iyo.

Kanina ang pinakamalala, dalawang oras kami na naghintay, nagtulakan, nahipuan at namura habang nakikipaglaban sa pagsakay sa jeep. Habang pawisan kami, tinanong ko si Alfred;

“Kailangan ba talagang sampalin natin ang ating kapwa Pilipino para makasakay lang sa jeep.?”

Biglang lumawanag nga ang paligid. Lumabas ang araw. Naghawak kamay kami. Narinig namin ang mga salitang:

“If you don’t like the path, change the path.” Syempre, sigurado kami na galing iyon kay Maam Rhodora Palomar- Fresnedi.  Yung tinuturing namin na ina o queen mother, ang nagluwal ng Mutya galing sa putikan. Ang nagturo na may magagawa kami sa Pilipinas.

Sa halos isang taon namin na pakikipaglaban sa Pasig ay may magagawa pala kami. Nagawa nga namin na e zero ang diarrhea sa Iloilo.

Nakapagdesisyon kami, sa gitna ng lahat na hagulhul, pagkaipit ng mga paa at pagdugo ng baog na kuko dahil natapakan ng isang lalaki na nagmamadali dahil huli na sila ya klase sa RTU at sa mga barker na humihingi ng limang piso, ay nakapagdesisyon kami na lisanin na ng tuluyan ang lugar na ito sa lalong madaling panahon.

We don’t like the path. Kaya we will change the path.


Mutya cries for protection of Pasig City commuters.

For almost a year now, I am a miserable witness on how traffic especially in Pasig Mega Market area destroyed the morality and decency of the riding public.

My stay is nearing 365 days but I never had the chance to experience near comfort in this area. I am thankful though that Pasig taught me various lessons. The most valuable is the virtue of patience. Nevertheless, I fully understand and I already accepted the dogma that to suffer the heavy traffic in Manila is inevitable and it is a normal part of life. Despite the distress call from commuters, government failed to address this effectively.
But today, traffic will not prevent me from expressing my disgust. Traffic will not prevent me from spewing fire. I would like to extend my deepest concern to the Local Government of Pasig City.

Every morning, despite the presence of traffic enforcers near Pasig Mega Market, and the presence of our good policemen, still, a disorganized, inefficient and oppressive system is still on the run–untouched and unfazed. What will it take to gain your small time and attention?

Again, heavy traffic– yes. I can accept that, but not putting up a system or a simple queuing system for commuters that reinforces order and encourages fair treatment and discipline with due consideration to the elderly, persons with disabilities and pregnant women is not acceptable. It makes me to think, what are these men created or hired for?

Traffic enforcers are called to duty to enforce traffic rules and regulations. People will surely follow if we have the political will from our leaders and initiates from our enforcers. But it seems that in Pasig, some of the enforcers are acting like mere light post—standing, doing nothing.

To Mayor Bobby Eusebio, sir, I know that you are an excellent public servant. I am impressed on how you maintained the progress of Pasig City, but please give attention to the traffic condition in Pasig Mega Market. We are not asking you to build bridges, we are not asking you to widen the road. A simple reinforcement of order is enough.

We cannot improve the actual speed of the vehicles but we can improve our humanity. Traffic should not demoralize us. Traffic is not an excuse to forget our good morals.

Now that the President already ordered for improvement in the efficiency of public service that includes transportation, I am expecting some positive changes. I know how difficult it is to commute everyday, especially from Pasig.

I can afford to hurdle the early morning obstacle run and jump, because I am still young and strong, but can we cannot afford seeing our grandparents having dislocated hips because the jeepney started to accelerate despite the weak foot of the old woman is still on the ground,  or can we afford seeing a pregnant women having bleeding because her trembling hands accidentally slips off from the handle of the jeepney causing her painful drop?

This events will  happen if we continue the culture of insensitivity and lack of common sense. Simple things nowadays are not that simple and easy to recognize and implement.

I hope that change is really coming in Pasig.



Why MEN should DATE DOJ Sec. De Lima

Photo Credit:

Department of Justice Secretary Leila de Lima had proven herself worthy of admiration and accolades; I think she would be a virtuous company for a date. Every man should look the brave de Lima as a vessel of integrity, honesty and resiliency amidst the pressures bombarding her as of the present times.

Sec. De Lima showed unquestionable strength of character. What is more striking and commendable than seeing a woman standing and fighting for what is right and just despite of the black propaganda and slimy innuendos sniffing just in the front of her office.

She operates in rightful reason and correct logic. As a lawyer, Sec. de Lima’s arguments and statements would be plus points for every man. Her intelligence can cure the ignorance. I can’t imagine sitting together, sharing her insights and the truth. I’m sure there would be no seconds of silence, only deep learning and laughter.

She will not control your mind, she will guide you to what is right for yourself without slashing the rights of others. She will ask you to file a complaint other than obstructing the traffic along EDSA. She will respect the rights of others. She believes that everyone deserves the equal protection of the law.

She always presumes that you are innocent. She does not believe in mere hearsay that’s why she launches full investigation of your whereabouts. She will not give you an instant break-up or cool-off. She always observes the due process of law.

In grandstanding, Sec. De Lima is a real daughter of God. She looks at you as a person entitled for protection, love– she honors your rights. She does not cause any harm; she uses her authority and duty to protect you from whatever rogues that ensnares every man’s senses.  She is a sinner but not evil.

If I were a man, I would date Sec. De Lima because she did not impede the traffic along EDSA, She did not cause the death of patients in an ambulance because the fastest way to go to a hospital was blocked. She did not rob the precious time from students because they were caught between traffic. She did not pollute the EDSA after the rally.

She was indeed doing her job. She prevented the separation of her head from her body.

Ride the MRT/LRT today.

Dahil martes ngayon ay dadalhin ko kayo sa mundo ng LRT. Sa pagkasikip-sikip ng mundong ito, pero puno ng katotohanan ng buhay. Buwis buhay ang blog na ito. Pwede na akong mamatay sa mga nasaksihan at natutuhan. Halika pasukin natin ang mundo ni Grace na siyang pintuan natin para maintindihan ang kababalaghan sa loob at labas ng Metro Rail Transit.

North Avenue Station

Matamlay ang paghahakbang ni Grace paakyat sa SM North EDSA. Mabigat ang kanyang dinadala. Naghahalo ang pawis at iba pang likido sa kanyang mukha buhat sa labing dalawang oras na pagsisilbi sa bayan. Gutom siya. Pero mas nananaig ang uhaw na kanyang dinarama. Umupo siya sa gilid ng SKYGARDEN na siyang naging paraiso na niya. May limampung klase ng halaman at bulaklak sa skygarden. Ang mga tubig na dumadaloy na parang mga ilog ay gusto niyang inumin. Mabuti pa ang mga bulaklak busog sa pag-aaruga ng lupa at haplos ng tubig. Gusto niyang maging isang bulaklak. May dumapo sa kanya, Hindi paro-paro.

Roosevelt Station

Dahil dumapo ang pakpak ng kalungkutan sa mga puso ni Grace ay minabuti niyang sumakay sa MRT. Nahipuan siya sa North Avenue, pero OK lang. Ngayo’y binabagtas niya ang riles papuntang Roosevelt station. Ang mga tuhod niya’y parang bibigay na. Ang likod niya’y parang may mga karayom. Kahit anong body mechanics ang kanyang gawin ay bumibigay ang manipis niyang katawan. Dinaanan ng kanyang paninigin ang tuktuk ng simbahan ng Iglesia ni Cristo sa Bago Bantay. Mabuti pa ang Iglesia, may boses , iisa ang galaw, iisa ang mithiin, ngunit sa pagiging public servant minsan ang ating pagkatao’y nagkakawatakwatak. May pumasok sa kanyang bulsa.

Iglesia ni Kisto

Monumento Station

May kahabaan ang paglalakbay mula Roosevelt hanggang Monumento. Dinampot ni Grace ang kamay sa kanyang imahinasyon na pumipigil sa kanya, sa gusto niyang gawin. Pumasok ang napakaraming tao sa loob ng tren. Nagkasiksikan. Nagkatitigan. Nagkahipuan. Nakuha ang atensyon ni Grace ng isang gwapong lalaki na sumakay. Pawis na pawis, nakangiti, masaya. Tiningnan niya ang kanyang sarili. Masaya ba siya? Pumasok sa kanyang isipan ang bantayog ni Andres Bonifacio sa Monumento. Sumibol ang katapangan sa kanyang mga buto. Katulad ng katapangan ni Bonifacio noong digmaan. May digmaan din sa puso ni Grace ngayon. Makabagong digmaan. Gobyerno Vs. Relihiyon. Politiko na kurakot Vs. Sa mas kurakot. May dumila sa kanya.


5th Avenue

Bakit mo ako dinilaan? Tanong ni Grace sa kasabay na lalaki. Apat na makikisig na mga Adonis ang nakaharap sa kanya. Balikat sa balikat. May nag-aapoy sa loob ni Grace. Pinikit niya ang kanyang mga mata. Ang apoy ay pinatay ng “napakalamig at sapat” na aircon kasabay ng pagtigil ng tren sa 5th Avenue. Ito ang hindi niya gusto. Ang temptasyon sa mundong ibabaw. Public servant ako na may dangal, hindi ako bayaran. Kasabay ng pag-alis ng tren ay nakita niya ang Thai To Taoist Temple Pagoda. Gusto niyang maging isang monghe. Gusto niyang pumalayo sa mga temptasyon. Ayaw niya ng mga bagay na makakasira sa kanyang moral. Gusto niyang pumasok sa templo: lumuhod, tumuwad at humiga. May humawak sa kanyang pwet.


                      R. Papa Station.

R. Papa na. Ang isa sa pinakapaborito niyang estasyon. Pinigil niya ang kamay ng demonyo sa kanyang pwet. Hindi talaga tumitigil ang demonyo. Gusto pang humirit. Oo, masarap ang bawal sa mundo, pero ang lahat ng bawal ay may nakakatakot na kabayaraan. Dinaanan ng kanyang paningin ang Manila Chinese Cemetery. Nagimbal siya. Nangilabot. Pinagpawisan. Ang pagkakataon nga naman, mapagbiro. Tayo ay nabubuhay dahil sa huli mamamatay lang din naman. Kakainin lang tayo ng mga uod. Ihahalo sa tubig pagkaatapos ng creamation. Sa isip ni Grace, ayaw niyang mamatay na walang silbi. Public servant siya!



Abad Santos Station

Sumikip na naman ang tren. Ibat-ibang tao naman ang pumasok. Naulit ang proseso. Nagkatulakan, nagkamurahan, nagkahipuan. Ang iba ay naiwan. Ang iba ay natapakan. Sa mga mata ni Grace ang buhay ay isang malaking laro. Paunahan. Pagalingan. Pagandahan. Isang lalaki na naman ang pumasok sa kanyang paningin.

“Blumentritt station”

Nakatitig na naman ang lalaki sa kanya. May kung anong pakiramdam na nanganak sa laman ni Grace. Hindi niya kaya ang titig ng binata, masyadong nakakasilaw at marahil nakaka-akit. May tattoo ang lalaki sa kanyang leeg. Mansanas. Sa puntong iyon, iniwan ni Grace ang kagustuhang kagatin ito. Ayaw niyang maaging si Eva sa halamanan ng Eden.

Tayuman Station

Gusto niyang bumaba pero masyadong masikip. Gusto niyang puntahan ang Department of Health at ipagsigawan na tulungan ang mga mamamayan na naghihintay sa pagdating ng ulan.

Sa bambang station nakita ni Grace ang mga nangangalimos.

Sa Dorotheo Jose nakakuha ng kanyang atensyon ang Hotel Sugo.

Isang kakaibang Carriedo ang bumulaga kay Grace. Naglalakihan at naghahabaang mga kandila ang pumasok sa tren. Nalangin siya.

“Oh, poong Nazareno, alam kong hindi ako nakasindi ng kandila, pero nawa ay gabayan niyo po ako sa araw-araw ko na buhay public servant sa Gobyerno. Bigyan niyo pa po ako ng lakas. Bigyan niyo rin po ng lakas ang kapwa ko public servant.

Sa Central Terminal naalala niya ang kanyang kasaysayan. Kung paano siya napadpad sa Manila. Ang unang gabi niya sa kalye, ang mga malulutong na halakhakan. Balang araw, mailalagay din ang pangalan niya sa Pambansang Museo malapit sa central station. Huwag lang sana mabaril siya sa Luneta.

Sa United nations station, alam niyang may batas pa, ngunit nababali naman. Hindi lahat kaya ng Korte Suprema.

Sa Pedro Gil, naramdaman niya ang sigaw ng mga tao na gustong magpagamot sa PGH. Ang mga hinagpis ng namatayan at mamamatay pa lang dahil sa walang pera pangpagamot.

Sa Quirino Station, gusto niyang pakawalan ang mga nakakulong na mga hayop sa Manila Zoo. Kung hindi man, gusto niyang ipasok ang mga tao na bagay sa Zoo.

Sa Vito Cruz, ay napaagtanto niya na hindi pera ang hanap niya. Kahit nasa harap niya ang bangko sentral ng Pilipinas ay wala siyang paki-alam. Gusto niya lang maging masaya.

Sa Gil Puyat, gusto niyang maglaro sa Star City kagaya ng bata na walang iniintindi.

Sa Libertad, gusto niyang magconcert sa Cuneta Astrodome. Magaling pa naman siyang kumanta.

Sa EDSA station ay gusto niyang libutin ang SM Mall of asia pero pagod na pagod na siya.

Tumigil ang Tren sa Baclaran Terminal. Natapos na ang mahabang byahe ni Grace. Wala siyang dala-dala, ang tanging dala niya lang ay ang kanyang mga natutunan sa loob ng tren. Ang buhay public servant ay parang pagsakay sa LRT, masalimuot, maraming mga pagtigil, paghintay, hikbi at pag-iyak. Sa lahat na pinagdadaanan ng isang public servant, sa lahat ng kanyang pagbanogn at pag-aaruga sa kanyang mga mamamayan ay wala siyang inisip kundi ang kanyang responsibilidad. Sa hinabahaba ng LRT ay marami siyang natutunan sa buhay. Hindi ni Grace nakita ang kasagutan sa kanyang mga katanungan. Putol na ang linya ng LRT sa Baclaran, pero may bus pa naman. Ang kasagutan ay one ride away lang. Sa pagpasok ni Grace sa pintuan ng simbahan ng Baclaran, nang nakita niya ang mga imahe ni Mother of Perpetual Help ay tumulo ang kanyang mga luha. May sagot na siya. Ang kapalaran niya ay nasa kanyang loob, hindi sa mga mantatawas at manghuhula sa labas ng simbahan. Inialay niya sa Diyos na naglalang ng lahat ng nabubuhay sa mundo, mga hayop at may sa hayop lang, sa mga halaman, bulaklak at lahat-lahat-lahat ng mga may buhay at mga namatay sa mundong ibabaw!