Reform Education now.

He eagerly and exhaustively told me his everyday struggle as a teacher in a public school in Metro Manila. I was eating cold, hard rice coupled with Pinaksiwan na bangus, but his narration is much harder to swallow.

“It is not a joke to be a teacher”, he said. I could not distinguish if it was a signal of anguish or desperation. I continued to listen.

“There are 11,000 students in our school, 60 students per section, there are 30 sections.”

Bangus halted in the middle of my esophagus. I grabbed and swiftly sipped a cold water from my James Reid glass.

“Because of the scarcity of rooms, our school don’t even have a library.”

“Kulang din ang upuan.”, he added

I stopped from chewing the talbos ng kamote. I looked at him in the eye.

“In my class, out of 60, only 5 pay attention.”

Ernie is only one of the hundreds of thousands of Filipino teachers who are suffering from severe educational depression and suppression.  The problem can be viewed in two ways:

One, is the amount of students. The government funds allotted for education is not enough to provide quality education for students. We are pushing that every child should receive proper education but how can you provide an acceptable quality education in a 60:1 ratio? In a school without a library? With teachers whose salaries cannot feed their own children? What if we educate only the deserving, striving students and let those who are idle to enroll in private schools and pay for their own tuition? There must be a distinction and limit here, to save the greater majority we need to do some adjustments. People’s taxes should educate deserving and potentially good students only, educating the otherwise in unwise spending.

Two, our teachers. In order, to drive the best from each student we need teachers who are passionate and driven enough to inspire his/her students.  With the present set-up, It seems that politics and nepotism are in effect vs. the core competency of the individual. Each teacher should teach a subject closest to his/heart, brain and soul. Increase the salary of those who are performing well, promote those who are exceptional irregardless of age or sex.

These problems are multi-dimensional. What we need is a reform in our educational system. Consider education as a privilege and not a right. I don’t know on how to solve this, but the departments involved should start on actively listening to the younger generation. The educational system should evolve.

All our country’s problem are rooted from poor education, there is no change if we continue with this framework.

Sad to say, if I have to give an oral recitation and performance grade to government agencies involved, It would really hurt me if I will give a passing grade.

It’s time to send  to your principal, division superintendent and Department of Education heads their report class cards showing their  grades, with the remark:

Pagbutihin sana sa susunod na pasukan.  

 

 

Advertisements

What kind of change?

President Duterte has all the power to appoint anyone to his cabinet. Anyone in the country can be a cabinet member regardless whether or not, he/she possesses the right attitude and competency. It becomes  clearer now that President Duterte’s main qualifications are friendship and utang na loob– a contradiction to his campaign message; “Walang lugar ang kaibigan sa aking gobyerno.”

On his latest statement he said, he is busy appointing his friends and kumpadres. He has no plans yet to give VP Leni Robredo any cabinet post.

I agree with President Duterte.

VP Robredo should not be a part of his questionable cabinet.

VP Robredo should stay away from that cabinet, because that circle will soon suction every ounce of goodness from her.

President Duterte should stand on his principles. It seems that change is really coming, the question is, what kind of change?

 

Mag-BLOG like Judy

Uupo siya sa harap ng computer, tapos maririnig ko na lang ang kumakaripas niyang mga daliri. Mabilis ang pagtype niya ng mga salita. Tanging paglunok lang ng laway ang kanyang pahinga. Tatayo siya, tapos pupunta sa water dispenser at iinom ng malamig na tubig. Susulat ulit. Lulunok ng laway. Iuunat ang hita. Tatayo. Water dispenser. Inom ng malamig na tubig.

“Kung blogger ka, hindi ka napapagod.”, iyan ang sabi ni Ate Judy sa akin.

Tuwing break niya sa trabaho ay nagsusulat ito ng mga bagong blog. Noong nakaraang taon ay sumikat ang blog niya na “Date a girl who rides the MRT.” Ito ay nalathala sa mga malalaking network. Ito ay isang rebolusyon para kalampagin ang inutil na sistema ng MRT/LRT sa kalahkang Maynila.

Nakikita ko kay Ate Judy si Jose Rizal, bagamat mahinhin ito sa paggalaw, ngunit ang talas at gilas ng mga salita ay kayang impluwensiyahan ang mga tao. Hindi bala kundi labanan ng tinta.

Si Judy Santiago ay isa lamang sa mga blogger na walang pagod sa pagbabahagi ng kanilang mga saluobin sa mga isyu na hinaharap ng lipunan. Tinatayang may 25,000 bloggers sa Pilipinas.

Pero bakit hindi natin sila marinig?

Bukod sa mahina at mahal na internet koneksyon, ay walang opportunidad para mapabuti ng mga bloggers ang kanilang mga angking kakayahan. Naiipit sila sa mga malalaki at nag-uunpugang mga websites at blogs na nagbebenta ng sabon at kung ano-ano pa. Walang batas o regulasyon din na nagpapakilala sa kanila bilang mga importanteng myembro ng lipunan na may maitutulong sana lalong-lalo na sa larangan ng komunikasyon. Hindi naman siguro masakit kung merong Blog consciousness month, o blogging act of the Philippines.

Kung magagamit ng maayos ang blogging sa Pilipinas ay malaki ang maitutulong nito para maabot ng ating bansa ang mga magagandang hangarin nito. Sa pamamagitan ng blog ay maihahatid natin ang mga makabuluhang mga isyu. Maipapakita natin ang ating demokrasya sa pamamagitan ng blogging.

Ngunit walang magagawa ang mga kagaya ni Judy sa ngayon.

Ipapagpatuloy niya pa din ang pagbabantay sa mga nangyayari sa Maynila. Isusulat niya pa din kung paano malugmok at mahipuan ang mga babae sa MRT at kung paano nawawala ang moral at galang ng mga kabataan tuwing nag-aagawan ng masasakyan pauwi.  Dahil kung ititigil niya ito, tuluyan ng lulutang ang kasinungalingan at panlilinlang, hihina nang hihina ang boses ng mga karaniwang tao.

Paano makakuha ng True Love sa Pasig Mega Market

May nagtext, sabi niya bakit hindi ka na nagsusulat sa brightgays. I told him, “I don’t have any inspiration to write.

Medyo napatagal ang reply niya.

“Open your FB messenger.”, reply niya.

Binuksan ko naman ito at yun, lumabas ang picture niya.

Nakita ko ang Saturn, Uranus, Neptune at Pluto. Pumasok ulit ang kapangyarihan sa aking katawan. Kaya ito na susulat na ako ulit para sa mga tagasubaybay ng Brightgays.

Kahit favourite ko yung eleksyon at mga anik-anik sa politika, I will put this on the sidelines for now. This week we will explore the mysteries of the Pasig Market and how will you find meaning and love on it. Hali ka, tuklasin natin ang Pasig Palengke, ang isa sa pinakamalaking public market sa Maynila.

Ang aking  araw ay hindi kompleto kung hindi ako makakadaan sa Pasig Palengke. Ito ay compulsory para makadating sa bahay. Bagamat naiinis minsan dahil sa masangsang nitong amoy ay may mga araw ding nasisiyahan ako.

Sino-sino ang makikita sa Pasig Palengke?

Mga bruskong lalaki sa Meat Section:

Pagpasok mo sa Palengke ay makikita mo ang nagbebenta ng karne.  Kung gusto mong makakita ng mga macho at naghuhubaran na mga kalalakihan ay ito ang section na para sa inyo. Pero walang nakabra dito. Usually, ang men to women ratio sa meat section ay 9:1. Ito ay nagpapakita lang na kung karne ang pinag-uusapan unang-una ang mga lalaki. Katulad ng pag-ibig, mag-ingat ka, dahil minsan akala mo sariwa ang karne yun pala ay double dead na, sawi, naghihintay lang ng may bibili, mura, at nakakamatay. Pero huwag kang magkamali dahil matalim ang kutsilyo ng mga lalaki sa meat section. Makamandag sila.

Mga maiingat na kamay ng mga lalaki sa vegetable section:

Dito mo makikita ang mga lalaking nagbebenta ng samot saring mga gulay. Patok na patok dito ang talong, upo, sitaw at iba pa. Kung laki at haba ang batayan mo sa pag-ibig, dito ka sa vegetable section. Sabihin mo ang laki at haba na gusto mo at ibibigay nila. Napapasaya ka ba sa haba at laki ng isang pag-iibigan? Ang mga lalaki dito ay mahinhin, ang mga kamay ay maingat dahil ayaw nilang masugatan ang mga dahon at gulay. Minsan may kamahalan lang ang mga gulay nila.

Mga matatamis na ngiti ng mga lalaki sa fruit Section:

O, ngayon, kung wala pa din kayong napupusuan ay punta na tayo sa fruit section. Ito ang isa sa mga malini sa section sa pasig. Dito yata maraming mga lalaki na nakapormada, nakapaligo at mababango. Makikilala mo sila kung nakangiti sila paparating ka pa lang. Sasabihan ka na matamis ang pag-ibig nila yun pala hilaw pa. May iba naman na sasabihan ka na special ang prutas yun pala galing lang sa bakuran lang nila. Matatamis magsalita ang mga nasa Fruit section kaya pisilin niyong mabuti at maging mabusisi sa pagpili ng mga prutas. Tandaan baka artificial ang ginamit na pampahinog dito.

Iyan ang tatlo sa mga lalaki na nakilala ko sa Pasig Mega Market. May mga myembro naman ng minority block sila ang :

mga nagtitinda ng buko juice na nagpapakitang gilas sa pagbalat ng buko, pero minsan mas maraming tubig gripo Vs tubig galing sa buko,

ang mga lalaki na nagtitinda ng damit pambabae, kahit hindi bagay at maganda sa iyo ay ipipilit talaga,

ang lalaki na nagbebenta ng bigas, maraming brand, may sticky, clingy rice, meron namang mumurahin na tumitigas habang tumatagal, may black rice, may mabangong rice,

may mga lalaki ding nagbebenta ng halo-halo na pati pawis niya ay nagiging sahog na sa paninda,

at may mga lalaki na nagbebenta ng plastic kahit pinagbabawal na.

Ngayon, ipinakita ko sa inyo ang Pasig Mega Market sa ibang perspektibo. Oo, mabaho ito pero ito ang katotohanan, ang mundo at buhay ng tao ay hindi mabango sa lahat ng panahon. We have our own taste kung ano ang nakakahiligan mong kainin.

Karne ba? Gulay? Prutas? Buko Juice? Platic?

(This article is part of Mutya Perspective- using new lenses to ordinary things and events.)