Ang Tangkong

 

Sino ang makalipat sa manamit kag masustansiya nga Tangkong sa Dumangas. Masami ini makita sa mga talamnan kag mahapos patubuon biskan sa aton ugsaran. Ang nagapugati nga dahon sang Tangkong pwede makuhaan sang madamo nga bitamina kag mineral. Ini maayo nga ilakot sa mga ginapakaon sa aton mga kabataan kag pati sa bilog nga pamilya para mapalayo sila sa mga balatiaan. 

 

upland-kangkong-leaves

Indi kompleto ang kabuhi mo sa Dumangas kon wala ka katilaw sang tangkong. Subong aton, balikdon ang utan nga naghatag sa aton sang kabusog, sa iban nangin paborito na nila kag para sa mga nahidlaw man sa ini nga utan. Luyag ko e- share sa inyo ang nasari-sari nga mga putahe nga pwede mabutangan sang Tangkong. Kon mahuyugon kamo magluto, ginarekomendar nga e handa na ang inyo nga mga kusina sa isa ka manamit nga Dominggo. 

 

1. Ang paborito naton nga APAN-APAN nga may mahumot nga ginamos.

670px-Cook-Kang-Kong-Step-4

 

2. Tangkong nga gingisa sa Ahos kag ginbutangan sang Pasayan kag kutitot

kangkong2

3. Tangkong with Pakinhason. Wow!

tangkong3

 

4. Ginataang Tangkong

 

5. Crispy Tangkong 

Photo credit: cookeatshare.com

Photo credit: cookeatshare.com

6. Tangkong Salad

 

7. Tangkong nga may kuhol

kangkong kohol

 

Ini ang mga manamit nga mga putahe sang Tangkong. Mang-ipo na kita tangkong kag magpamerkado! Go healthy Dumangas! 

 

Nagapanangkung,

Mikee 🙂

 

Advertisements

Diez últimas palabras de Josli

Mikee is here!

Today is a festivity!

 Last few days, I was busy attending my preparations for an entry to another world. It might be soon! I’ll keep you posted promise.

It’s been three days since I brought you to another world but good news for those who love Mikee. Today, I’ll bring you to a bizarre world of a nurse named Jos. It’s his birthday today and I’m attributing today’s blog for him. He is real and today’s blog is for, with and through him, since he is leaving, and that’s so sad. This is a simple accolade to his benevolence when I was once under his command and direction during my training days.   

I would like to share to you the ten last words of Jos.

 

Here are the TEN last words from Jos that I’ll treasure forever.

 

1. Check and read the chart immediately when you arrived at the unit.

 

2. Listen to the endorsement.

 

3. Learn to prioritize.

 

4. Identify patient correctly.

 

5. Do not administer harmful drugs.

 

6. Push the Breuer’s cart with grace.

 

7. Love your patients.

 

8. Work closely with the health team.

 

9. Love your co-nurses.

 

 10. Just give it a try.

 

 

These were the ten last words that I learned from entering the world of Jos. I know that he has many rationales behind those commandments, of course all nursing related, but I applied it in a different light.

I learned that to succeed in life you need to check your chart first. It is an essential to have an impeccable plan for yourself, diagnostics of your own fortes and softness, wide-ranging history and many more. Having a worthy life at the end needs a supple and achievable plan. I reminisced the time when I fantasized to work in a prestigious health institution in the country.  At first, I had reservations but with all my will based from my self- assessment and plans I chose to pursue it.

Life is a matter of listening. Sometimes, we flop because we failed to notice the sounds coming from within ourselves. The most powerful and most reliable sounds are coming inside of us, the S1 and S2, the vesicular, bronchial and the bowel sounds. Listen to your heart and soul, and follow it, at least if you failed, it’s your own fault; no one to blame for.

In life, you cannot serve two masters. We have only one body, one soul, one full day, one genital, etc. We need to classify and prioritize.  Do not follow ABC; try to formulate your own standards. For me, I have my own formula, F M C: Family, Mikee and Country.

In life, accurate identification is very critical. Identify your friends and make them as family and identify enemies and make them as friends if not pets. One identifier is not enough; sometimes when we meet a person, when he/she appears handsome or beautiful we immediately jump into his world. The greatest misconception about beauty is that it resides in the physical aspects. But the reality is that real beauty comes from inside then projected outside. That’s why Glutathione injectable is far effective in whitening the skin compared to traditional soaps. Infuse your body with positivity and kindness; you will appear beautiful.  Learn to use other identifiers.

In life there are times that we impart a portion of our self to others. The rule is, make sure what you are imparting is correct and beneficial to the person accepting it. Be careful in what you are giving, if it’s contraindicated, like wicked words, dissuasions and pessimisms, demoralizing comments and bullet like witticisms that degrade a person; please do not.  Everything that we give has a side effect, always learn how to control them, either could it be systemic or local.

Life is full of pressure and stress, always appear beautiful and graceful. The only constant in this world is change and thus, stress and pressure because when there is change stress and pressure follow.

Love everyone, because love opens all possibilities in this world. Because of love we are all alive. So love each other. Remember loving doesn’t mean making love all the time.

No man can live alone. The power lies in the web that we have. Always utilize people and let other people utilize you also for good. Utilization is different from exploitation. Humans are a basically social creature, that’s why we need to socialize and build communities and links for us to survive and flourish.

Love your co-workers because they are your support when your foundation starts to fall. They are your shock absorbers, your handkerchief replacements, your canteen, your emergency bank and your soldier if you have your own personal war.

And lastly, I learned to try something new. Life is an adventure. We cannot do everything in this world without the first step. It’s OK to create mistakes as long as they are original. If you created a fault publish it on Facebook or in a real book and sell it, so that you can help others or gain from your mistake.

 

For almost a month of working and learning with Sir Jos; he intently taught me  how to do quality and safe nursing, I expected it. What I didn’t expect was he imperceptibly taught me the realizations of life. Mikee believes that nursing is not a one way process. It is not about the patients only. Nursing is a two way course instead. It is about finding the meaning in every trial, proceedings and daily engagements: noble or evil, flamboyant or dismal, dead or alive.  We can learn something new even from opening the vials, aspirating liquids, washing our hands, disposing sharps, changing linens, draping and diaper change, unwrapping of meds and all-entire-over-all nursing procedures and experience above and below the heavenly skies.

 

 

Love, 

#Mikee

mikee

 

 

Ang kabuhi sang isa ka OFW

 

 

Subong nga adlaw, pagadal-on ko naman kamo sa kalibutan sang isa ka bata nga nabayaan sang iya nga iloy nga OFW. 

 

Nagakupo si Marimar sa iya nga ulunan. Biskan malamig ang huyop sang aircon kag biskan naga-alalawas ang iya hampanganan kag mga tsokolate sa ila nga reef, hubas ang iya nga pinsar sa mga matam-is nga memorya kaupod ang iya nga iloy. Gab-i na kag wala pa nakapuli ang iya nga amay. Kung magpuli man ini diretso ini dayon sa pagtulog tungod sa katuyo dulot sang pagpatama sa pag.inom. Nabasa ang ulunan sang mga luha. Sa mga oras nga gusto ni Marimar nga maghakus sa iya nga iloy, ipabalo ang iya mataas nga resulta sang iya mga quiz sa eskwelahan, agdahon siya kuntani sa PTCA meeting apang wala ini kay yara siya nagapangabudlay sa luwas sang pungsod. Natulugan si Marimar kag nagkit-anay sila ni nanay niya sa iya nga damgo lamang.

 

Ini ang isa ka masubo nga isturya sang isa ka pamilya nga ginbulag sang kapigaduhon. Madamo sang mga pamilya sa subong ang nagakaguba dulot sang paglakat sang iloy ukon amay sa luwas sang nasyon. Apang, indi taman mabasol ang mga ginikanan nga magpasimpalad sa luwas sang pungsod kay indi man nila gusto nga makita nga ginagutom ang ila mga kabataan, indi nila gusto nga makita nga indi kaeskwela sa maayo nga eskwelahan ang ila mga manunubli sa ulihi. Sa amo nga rason, indi man naton malikawan ang mga epekto sang pagbulagay sa sulod sang isa ka panimalay. Importante nga kompleto ang isa ka pamilya para masigurado nga magdako sang tarung kag tadlong ang tanan nga kabataan. 

 

Tani, maintyendihan sang gobyerno naton nga indi ang pagpadala sang OFW sa luwas sang pungsod ang solusyon para sa ikaayo sang aton nga ekonomiya. Sa katapusan, kung aton padalman, wala balor sang kwarta ang makabayad sa mga tyimpo nga nauyang, nadula kag nalipatan. Dapat hatagan sang aton gobyerno ang madamo nga mga tawo sang madamo man kag husto nga mga obra diri sa sulod sang aton nga pungsod agud indi na ang aton mga kasimanwa magwa kag bayaan ang ila mga himata. 

Apang, san-o ini maintyendihan sang aton gobyerno?

Tagsulat,

Mikee

Rason ngaa Dungganon ang Dumangasanon?

 

Sa banwa sang Dumangas naubra ang pinakauna nga bato nga simbahan sa bilog nga Pilipinas. Ang bato nga simbahan sa ibabaw sang bukid sang Brgy Ermita ang ginapatihan nga pinakauna nga simbahan sang Romano Katoliko sa bilog nga Pilipinas. Makita diri ang mga nasari-sari nga mga sinulatan sa mga bato, dingding kag haligi sini. Indi bala isa ini ka bugal?

Photo credit: s474.photobucket.com

Photo credit: s474.photobucket.com

            Sa banwa sang Dumangas man ang pinakadako nga bato nga simbahan nga himo sa tisa. Ang Simbahan sang Romano Katoliko sa iya nga patron nga si San Agustin ang nagbutang sa banwa sa mapa kung pagtuo lang ang pagaisturyahan.

Photo credit: bigberto.blogspot.com

Photo credit: bigberto.blogspot.com

Ang manamit kag preska nga Talaba! Sino ang wala pa nakakaon sang manamit nga Talaba sang Bacay, Nalu-oyan kag iban pa nga mga barangay sa Dumangas. Bugana ang banwa sa mga manamit nga mga seafoods, isa na diri ang matambok nga mga Bangrus, Tilapia, Pasayan, Bukaw-bukaw kag madamo pa. Lain gid ya ang kanamiton sang seafooods sang Dumangas. Bugal ta gid ini!

Photo credit: icekrambol.com

Photo credit: icekrambol.com

 

Sa patag sang Bayanihan, bugal man sang taga-Dumangas si Col. Quintin Salas, isa ka bayani nga nakipagbato sa panahong sang gyera. Siya isa gid ka taga-Dumangas. Aton bisitahon ang iya nga monumento sa plaza sang Dumangas. Siya ang nagapamatuod nga maisog ang isa ka Dumangasanon.

Photo Credit: harrybalais.com

Photo Credit: harrybalais.com

 

Ang tuigan nga Haw-as festival, isa ka makahalawat-hawat nga palagwaon sa bilog nga banwa kung sa diin ang tanan nagahilinugyaw kag nagapasalamat sa ila bugana nga patubas, halin man sa talamnan ukon sa baybayon. Sa ila madinuagon nga mga panapton, ang mga estudyante kag mga kamal-aman nagasinaot sa mayor nga dalanon sang Dumangas.

Photo credit: mybeautifuliloilo.blogspot.com

Photo credit: mybeautifuliloilo.blogspot.com

 

Kilala man ang banwa sang Dumangas bilang lugar nga progreso. Ini nahimo tungod sa maayo kag mga mapisan nga lideres sang banwa. Indi malikawan ang paglainay sang buot sang tagsa ka partido apang, kung aton balikdon, ang ila ginpanghimo may makita gid kita. Buligan ta pa gid ang aton nga mga lideres, kay indi lang sila ang dapat mag hulag, mas lalo pa gid kita.

Kilala ang mga Dumangasanon bilang mga tawo nga mabuot kag maluming maghambal. Biskan diin dal-on ang isa Dumangasanon, sa sulod man ukon sa sagwa sang pungsod, nagapangibabaw gid ang pagkapinasahi.  Indi magpapyerde, indi magpalupog, wala nagasuko kag wala nagahiposl ang.

Bugal man sang banwa ang mga maalam nga mga estudyante sini. Ang Dumangas National High school kag ISCOF Dumangas campos, nakilala man bilang isa ka maayo nga buluthuan nga may ikasarang maghanas sang isa ka estudyante agud mangin maalam kag may pinanilagan. Kung sa akademyal ang pagaistoryahan, ini magpapryede ang isa ka taga-Dumangas. Madamo na nga mga estydyante ang nagsingit sang international kag national award sa malawig nga mga tinuig. Ipadayon naton ini.

Bugal man sang Dumangas ang mga gwapahon kag gwapohon nga gina-agawan sa syudad kag sa luwas sang pungsod. Kung hambal pa nila, lain gid ya ang taga-Dumangas, maalam na maanyag pa!

Kag indi kita magkalipat, indi lang sa kaalam kag sa itsura nagapangibabaw ang isa ka Dumangasanon, aton man hatagan sang pagkilala si Peter Solis Nery ang kampion sa patag sang pulong Hiligaynon. Tungod sa iya kaalam kag duna nga talento, nabutang niya ang aton nga banwa sa labing-ibabaw sa patag sang pagsulat. Siya isa ka manunulat nga nakakuha sang madamo na nga bulawan sa Carlos Palanca awards, ang pinakamataas nga award sa Pilipinas sa patag sang Literatura, isa man siya ka Direktor sang pelikula kag siya man ang nagapalakad sang The Peter Solis Nery Foundation for Hiligaynon Literature and the Arts nga may tinutuyo para ipalapnaag, kag ipreserba ang pulong Hiligaynon. 

peter

Ini tanan ang pulo ka rason ngaa isa ka Dungaganon ang isa Dumangasanon. Mabuhay kita tanan. Kung proud ka nga isa ka Dumangasanon, biskan ano man ang imo ginahimo subong kag biskan diin ka man nga nasyon, aton ipadayaw nga taga-Dumangas kita!

Nagapadayaw, 

Taga-Dumangas,

Mikee

       Pulo ka rason ngaa Dungganon ang isa ka Dumangsanon?

 

 

Sa banwa sang Dumangas naubra ang pinakauna nga bato nga simbahan sa bilog nga Pilipinas. Ang bato nga simbahan sa ibabaw sang bukid sang Brgy Ermita ang ginapatihan nga pinakauna nga simbahan sang Romano Katoliko sa bilog nga Pilipinas. Makita diri ang mga nasari-sari nga mga sinulatan sa mga bato, dingding kag haligi sini. Indi bala isa ini ka bugal?

 

            Sa banwa sang Dumangas man ang pinakadako nga bato nga simbahan nga himo sa tisa. Ang Simbahan sang Romano Katoliko sa iya nga patron nga si San Agustin ang nagbutang sa banwa sa mapa kung pagtuo lang ang pagaisturyahan.

 

Photo credit: bigberto.blogspot.com

Photo credit: bigberto.blogspot.com

Ang manamit kag preska nga Talaba! Sino ang wala pa nakakaon sang manamit nga Talaba sang Bacay, Nalu-oyan kag iban pa nga mga barangay sa Dumangas. Bugana ang banwa sa mga manamit nga mga seafoods, isa na diri ang matambok nga mga Bangrus, Tilapia, Pasayan, Bukaw-bukaw kag madamo pa. Lain gid ya ang kanamiton sang seafooods sang Dumangas. Bugal ta gid ini!

 

 

Sa patag sang Bayanihan, bugal man sang taga-Dumangas si Col. Quintin Salas, isa ka bayani nga nakipagbato sa panahong sang gyera. Siya isa gid ka taga-Dumangas. Aton bisitahon ang iya nga monumento sa plaza sang Dumangas. Siya ang nagapamatuod nga maisog ang isa ka Dumangasanon.

 

 

Ang tuigan nga Haw-as festival, isa ka makahalawat-hawat nga palagwaon sa bilog nga banwa kung sa diin ang tanan nagahilinugyaw kag nagapasalamat sa ila bugana nga patubas, halin man sa talamnan ukon sa baybayon. Sa ila madinuagon nga mga panapton, ang mga estudyante kag mga kamal-aman nagasinaot sa mayor nga dalanon sang Dumangas.

 

 

Kilala man ang banwa sang Dumangas bilang lugar nga progreso. Ini nahimo tungod sa maayo kag mga mapisan nga lideres sang banwa. Indi malikawan ang paglainay sang buot sang tagsa ka partido apang, kung aton balikdon, ang ila ginpanghimo may makita gid kita. Buligan ta pa gid ang aton nga mga lideres, kay indi lang sila ang dapat mag hulag, mas lalo pa gid kita.

 

 

Kilala ang mga Dumangasanon bilang mga tawo nga mabuot kag maluming maghambal. Biskan diin dal-on ang isa Dumangasanon, sa sulod man ukon sa sagwa sang pungsod, nagapangibabaw gid ang pagkapinasahi.  Indi magpapyerde, indi magpalupog, wala nagasuko kag wala nagahiposl ang.

 

Bugal man sang banwa ang mga maalam nga mga estudyante sini. Ang Dumangas National High school kag ISCOF Dumangas campos, nakilala man bilang isa ka maayo nga buluthuan nga may ikasarang maghanas sang isa ka estudyante agud mangin maalam kag may pinanilagan. Kung sa akademyal ang pagaistoryahan, ini magpapryede ang isa ka taga-Dumangas. Madamo na nga mga estydyante ang nagsingit sang international kag national award sa malawig nga mga tinuig. Ipadayon naton ini.

 

Bugal man sang Dumangas ang mga gwapahon kag gwapohon nga gina-agawan sa syudad kag sa luwas sang pungsod. Kung hambal pa nila, lain gid ya ang taga-Dumangas, maalam na maanyag pa!

 

Kag indi kita magkalipat, indi lang sa kaalam kag sa itsura nagapangibabaw ang isa ka Dumangasanon, aton man hatagan sang pagkilala si Peter Solis Nery ang kampion sa patag sang pulong Hiligaynon. Tungod sa iya kaalam kag duna nga talento, nabutang niya ang aton nga banwa sa labing-ibabaw sa patag sang pagsulat. Siya isa ka manunulat nga nakakuha sang madamo na nga bulawan sa Carlos Palanca awards, ang pinakamataas nga award sa Pilipinas sa patag sang Literatura, isa man siya ka Direktor sang pelikula kag siya man ang nagapalakad sang The Peter Solis Nery Foundation for Hiligaynon Literature and the Arts nga may tinutuyo para ipalapnaag, kag ipreserba ang pulong Hiligaynon. 

 

 

Ini tanan ang pulo ka rason ngaa isa ka Dungaganon ang isa Dumangasanon. Mabuhay kita tanan. Kung proud ka nga isa ka Dumangasanon, biskan ano man ang imo ginahimo subong kag biskan diin ka man nga nasyon, aton ipadayaw nga taga-Dumangas kita!

 

Nagapadayaw, 

Taga-Dumangas,

Mikee

 

Ride the MRT/LRT today.

Dahil martes ngayon ay dadalhin ko kayo sa mundo ng LRT. Sa pagkasikip-sikip ng mundong ito, pero puno ng katotohanan ng buhay. Buwis buhay ang blog na ito. Pwede na akong mamatay sa mga nasaksihan at natutuhan. Halika pasukin natin ang mundo ni Grace na siyang pintuan natin para maintindihan ang kababalaghan sa loob at labas ng Metro Rail Transit.

North Avenue Station

Matamlay ang paghahakbang ni Grace paakyat sa SM North EDSA. Mabigat ang kanyang dinadala. Naghahalo ang pawis at iba pang likido sa kanyang mukha buhat sa labing dalawang oras na pagsisilbi sa bayan. Gutom siya. Pero mas nananaig ang uhaw na kanyang dinarama. Umupo siya sa gilid ng SKYGARDEN na siyang naging paraiso na niya. May limampung klase ng halaman at bulaklak sa skygarden. Ang mga tubig na dumadaloy na parang mga ilog ay gusto niyang inumin. Mabuti pa ang mga bulaklak busog sa pag-aaruga ng lupa at haplos ng tubig. Gusto niyang maging isang bulaklak. May dumapo sa kanya, Hindi paro-paro.

 

www.sm-northedsa.com

Roosevelt Station

Dahil dumapo ang pakpak ng kalungkutan sa mga puso ni Grace ay minabuti niyang sumakay sa MRT. Nahipuan siya sa North Avenue, pero OK lang. Ngayo’y binabagtas niya ang riles papuntang Roosevelt station. Ang mga tuhod niya’y parang bibigay na. Ang likod niya’y parang may mga karayom. Kahit anong body mechanics ang kanyang gawin ay bumibigay ang manipis niyang katawan. Dinaanan ng kanyang paninigin ang tuktuk ng simbahan ng Iglesia ni Cristo sa Bago Bantay. Mabuti pa ang Iglesia, may boses , iisa ang galaw, iisa ang mithiin, ngunit sa pagiging public servant minsan ang ating pagkatao’y nagkakawatakwatak. May pumasok sa kanyang bulsa.

Iglesia ni Kisto

Monumento Station

May kahabaan ang paglalakbay mula Roosevelt hanggang Monumento. Dinampot ni Grace ang kamay sa kanyang imahinasyon na pumipigil sa kanya, sa gusto niyang gawin. Pumasok ang napakaraming tao sa loob ng tren. Nagkasiksikan. Nagkatitigan. Nagkahipuan. Nakuha ang atensyon ni Grace ng isang gwapong lalaki na sumakay. Pawis na pawis, nakangiti, masaya. Tiningnan niya ang kanyang sarili. Masaya ba siya? Pumasok sa kanyang isipan ang bantayog ni Andres Bonifacio sa Monumento. Sumibol ang katapangan sa kanyang mga buto. Katulad ng katapangan ni Bonifacio noong digmaan. May digmaan din sa puso ni Grace ngayon. Makabagong digmaan. Gobyerno Vs. Relihiyon. Politiko na kurakot Vs. Sa mas kurakot. May dumila sa kanya.

Photocredit: miscetcetera.com

5th Avenue

Bakit mo ako dinilaan? Tanong ni Grace sa kasabay na lalaki. Apat na makikisig na mga Adonis ang nakaharap sa kanya. Balikat sa balikat. May nag-aapoy sa loob ni Grace. Pinikit niya ang kanyang mga mata. Ang apoy ay pinatay ng “napakalamig at sapat” na aircon kasabay ng pagtigil ng tren sa 5th Avenue. Ito ang hindi niya gusto. Ang temptasyon sa mundong ibabaw. Public servant ako na may dangal, hindi ako bayaran. Kasabay ng pag-alis ng tren ay nakita niya ang Thai To Taoist Temple Pagoda. Gusto niyang maging isang monghe. Gusto niyang pumalayo sa mga temptasyon. Ayaw niya ng mga bagay na makakasira sa kanyang moral. Gusto niyang pumasok sa templo: lumuhod, tumuwad at humiga. May humawak sa kanyang pwet.

temple

                      R. Papa Station.

R. Papa na. Ang isa sa pinakapaborito niyang estasyon. Pinigil niya ang kamay ng demonyo sa kanyang pwet. Hindi talaga tumitigil ang demonyo. Gusto pang humirit. Oo, masarap ang bawal sa mundo, pero ang lahat ng bawal ay may nakakatakot na kabayaraan. Dinaanan ng kanyang paningin ang Manila Chinese Cemetery. Nagimbal siya. Nangilabot. Pinagpawisan. Ang pagkakataon nga naman, mapagbiro. Tayo ay nabubuhay dahil sa huli mamamatay lang din naman. Kakainin lang tayo ng mga uod. Ihahalo sa tubig pagkaatapos ng creamation. Sa isip ni Grace, ayaw niyang mamatay na walang silbi. Public servant siya!

Photocredit: lakwatsero.me

 

Abad Santos Station

Sumikip na naman ang tren. Ibat-ibang tao naman ang pumasok. Naulit ang proseso. Nagkatulakan, nagkamurahan, nagkahipuan. Ang iba ay naiwan. Ang iba ay natapakan. Sa mga mata ni Grace ang buhay ay isang malaking laro. Paunahan. Pagalingan. Pagandahan. Isang lalaki na naman ang pumasok sa kanyang paningin.

“Blumentritt station”

Nakatitig na naman ang lalaki sa kanya. May kung anong pakiramdam na nanganak sa laman ni Grace. Hindi niya kaya ang titig ng binata, masyadong nakakasilaw at marahil nakaka-akit. May tattoo ang lalaki sa kanyang leeg. Mansanas. Sa puntong iyon, iniwan ni Grace ang kagustuhang kagatin ito. Ayaw niyang maaging si Eva sa halamanan ng Eden.

Tayuman Station

Gusto niyang bumaba pero masyadong masikip. Gusto niyang puntahan ang Department of Health at ipagsigawan na tulungan ang mga mamamayan na naghihintay sa pagdating ng ulan.

Sa bambang station nakita ni Grace ang mga nangangalimos.

Sa Dorotheo Jose nakakuha ng kanyang atensyon ang Hotel Sugo.

Isang kakaibang Carriedo ang bumulaga kay Grace. Naglalakihan at naghahabaang mga kandila ang pumasok sa tren. Nalangin siya.

“Oh, poong Nazareno, alam kong hindi ako nakasindi ng kandila, pero nawa ay gabayan niyo po ako sa araw-araw ko na buhay public servant sa Gobyerno. Bigyan niyo pa po ako ng lakas. Bigyan niyo rin po ng lakas ang kapwa ko public servant.

Sa Central Terminal naalala niya ang kanyang kasaysayan. Kung paano siya napadpad sa Manila. Ang unang gabi niya sa kalye, ang mga malulutong na halakhakan. Balang araw, mailalagay din ang pangalan niya sa Pambansang Museo malapit sa central station. Huwag lang sana mabaril siya sa Luneta.

Sa United nations station, alam niyang may batas pa, ngunit nababali naman. Hindi lahat kaya ng Korte Suprema.

Sa Pedro Gil, naramdaman niya ang sigaw ng mga tao na gustong magpagamot sa PGH. Ang mga hinagpis ng namatayan at mamamatay pa lang dahil sa walang pera pangpagamot.

Sa Quirino Station, gusto niyang pakawalan ang mga nakakulong na mga hayop sa Manila Zoo. Kung hindi man, gusto niyang ipasok ang mga tao na bagay sa Zoo.

Sa Vito Cruz, ay napaagtanto niya na hindi pera ang hanap niya. Kahit nasa harap niya ang bangko sentral ng Pilipinas ay wala siyang paki-alam. Gusto niya lang maging masaya.

Sa Gil Puyat, gusto niyang maglaro sa Star City kagaya ng bata na walang iniintindi.

Sa Libertad, gusto niyang magconcert sa Cuneta Astrodome. Magaling pa naman siyang kumanta.

Sa EDSA station ay gusto niyang libutin ang SM Mall of asia pero pagod na pagod na siya.

ilonggoexplorer.wordpress.com

Tumigil ang Tren sa Baclaran Terminal. Natapos na ang mahabang byahe ni Grace. Wala siyang dala-dala, ang tanging dala niya lang ay ang kanyang mga natutunan sa loob ng tren. Ang buhay public servant ay parang pagsakay sa LRT, masalimuot, maraming mga pagtigil, paghintay, hikbi at pag-iyak. Sa lahat na pinagdadaanan ng isang public servant, sa lahat ng kanyang pagbanogn at pag-aaruga sa kanyang mga mamamayan ay wala siyang inisip kundi ang kanyang responsibilidad. Sa hinabahaba ng LRT ay marami siyang natutunan sa buhay. Hindi ni Grace nakita ang kasagutan sa kanyang mga katanungan. Putol na ang linya ng LRT sa Baclaran, pero may bus pa naman. Ang kasagutan ay one ride away lang. Sa pagpasok ni Grace sa pintuan ng simbahan ng Baclaran, nang nakita niya ang mga imahe ni Mother of Perpetual Help ay tumulo ang kanyang mga luha. May sagot na siya. Ang kapalaran niya ay nasa kanyang loob, hindi sa mga mantatawas at manghuhula sa labas ng simbahan. Inialay niya sa Diyos na naglalang ng lahat ng nabubuhay sa mundo, mga hayop at may sa hayop lang, sa mga halaman, bulaklak at lahat-lahat-lahat ng mga may buhay at mga namatay sa mundong ibabaw!

Perry Oliver in the spirit of Ninoy

Its Ninoy Aquino’s day!

Ninoy Aquino is one of my favorite public figure in history not because of his death anniversary that gave me a day off, but because of his intelligence, will and courage to reveal the darkness behind President Marcos regime during the dark times of the Philippines. Without prejudice to other Presidents of the republic, President Marcos is my favorite, not because of Imelda, but because of his powerful personality that silenced the lions and the lambs during his presidency. To date, Pres. Marcos projects are far behind the projects of all the president of the Philippines taken as a whole.

Earlier, I went to the Manila Memorial Park in Parañaque to at least pay a visit to Ninoy’s earthly tomb. Oh, the whole place was full of yellow flowers and ribbons that reminded me of both Ninoy and Cory, even the 2010 presidential election and the people power revolution. The place was very crowded. With my determination, I was able to kneel on the front portion of the Hero’s tomb.

                                   Cory-and-Ninoy-Aquinos-tomb                                

Today, we will not dive into the world of Ninoy, Cory or Kris. I will bring you the world of a person, whom I believed, in representation, deserves to be called as a hero as well. Since, I promised to deliver a 100 word story, here it goes: 

“Holding the barrel of the syringe, Perry gave a sweet smile; the smile that appeased the pain of the person lying on his bed. He calculated the dose accurately and carefully infused it. Despite his tired and unsatisfied body, he makes sure that the correct drug was administered or else death will occur. His stomach was in hunger, but not his heart. His arms are already fatigued but not his spirit. His touch conveyed healing, but his foot was protesting. Despite all of these, he remained as an angel and as an advocate. He transformed the room into a paradise.”

Perry is one of the millions of nurses that transform the hospital into a paradise. They are the one that give their valuable time despite the meager pay. They are qualified to be enlisted as one of a living heroes because they are selfishly giving their time and effort to guard the life of their patients. Nurses are like Ninoy, figuratively, they are shot by the government not by bullets but an atmosphere that conveys indifferent behaviors and gestures, but I say and we say, that nurses are one of the living heroes of this society. So If you are a nurse, you deserve the Libingan ng mga Bayani! and you deserve the respect, the honor and top of that is the holiday. 🙂

Until next time! 

Love, 

Mikee 

mike